Jo Euser, 92 jaar, orchideeënkweker, alleengaande, woont zelfstandig

Er is mij gevraagd iets te schrijven over mijn beleving van de corona crisis. Een zielig verhaaltje wordt dit niet, omdat ik gelukkig corona vrij ben gebleven. De verschillen in levensomstandigheden komen natuurlijk wel op mij af, maar dat is voor iedereen. 

 

Het alleen zijn op leeftijd is mij bekend, 7 jaar geleden is zij overleden. Ben ik daarin alleen? zeker niet, maar nu is het toch anders.

 

Samenkomsten als kerk of vereniging zijn gesloten wat het alleen zijn of eenzaam zijn gevoel vergroot. Met elkaar in de kerk zijn is voor mij een groot goed. Dat is er nu niet en hoe lang nog. Het is heel onzeker hoe de toekomst zal zijn.

Beperking in de vrijheid komt zo wel op een ieder af. Gezellig ergens gaan eten of koffie drinken is er niet meer bij. Met vakantie gaan? Heel goed nadenken en informeren wat er kan en niet kan.

 

Het totale levenspatroon brengt veel zorgen met zich mee. De één heeft
geen werk meer, de ander moet dubbel op [gezondheidszorg].

 

Het blije leven van alles kan, alles mag, we doen wat we willen, ligt totaal overhoop. Er is wijsheid voor nodig om alles weer in goede banen te leiden.

 

Het idee van 'hou vol “is echt van toepassing en daarin moeten we elkaar steunen en vasthouden; dan sta ik niet alleen en ieder ander ook niet. Ik heb hulp nodig en ik probeer hulp te geven, de telefoon is mijn vriend, die vriend is heel geduldig hij zegt nooit: stop nou eens of hou je mond, hij laat mij rustig praten, wat een geluk.

 

In enkele woorden zou ik beleving weer willen geven:
  - het is beperking van beweging
  - geen vrijheidsberoving maar gezondheid bescherming
  - als je niks gewend bent kan je nergens tegen
  - als er dingen niet kunnen moet je het niet willen
  - als er iets groots gebeurt, waar we geen vat op hebben; schoppen helpt niet, accepteren wel.

Zo heb ik acceptatie kunnen vinden, maar het corono virus is een kwalijk virus wat nog niet weg is, dat verontrust mij wel.

 

 

.