Marleen Hout, specialist ouderengeneeskunde in Salem
Marleen Hout, specialist ouderengeneeskunde in Salem

“Dokter, het wordt nu wel steeds zwaarder hoor, om geen bezoek te krijgen. En om niet te kunnen gaan en staan waar ik wil. Ik begin me eenzaam te voelen”.

Dat zei een patiënt recent tegen mij. Inmiddels is er al wekenlang geen bezoek in ons verpleeghuis. Een noodzakelijke maatregel, die we moesten nemen. We beschermen hiermee zoveel mogelijk een zeer kwetsbare groep mensen tegen het coronavirus. Maar het valt zwaar en het gaat steeds zwaarder vallen. Mensen voelen zich eenzaam, (nog meer) beperkt en zouden zo graag weten wanneer de maatregelen dan eindelijk over zijn.

Voor ons als artsen geldt dat we in cohorten werken. Dat wil zeggen dat we op zo min mogelijk locaties echt fysiek komen. En dat we zo min mogelijk fysiek patiëntencontact hebben. Ook deze maatregelen zijn bedoeld om zo goed mogelijk te voorkomen dat wij het virus van de ene locatie naar de andere brengen. Maar ook om nog gezonde artsen over te hebben die op een schone locatie hebben gewerkt, als een andere collega op een locatie met corona eventueel ziek zou worden.

Op één van mijn afdelingen, de Regenboog in Salem, doe ik mijn werk nu op afstand. Via telefoneren en beeldbellen. Dat is niet mijn ideale manier van werken.

Ik wil er graag voor mijn patiënten zijn en bij wijze van spreken naast ze zitten of een hand op hun arm leggen. Beslissingen nemen, en die op afstand vertellen, is vervelend. Voor mijn patiënt én voor mij! Daarnaast heb ik inmiddels al twee keer een palliatieve patiënt opgenomen, op afstand. Juist bij hen is het gesprek bij opname, met hun familie erbij, zo belangrijk; ze zijn ernstig ziek, en zijn soms maar kort bij ons. Dan wil je op de eerste dag gelijk in alle rust goede afspraken maken, en goed kennis met hen maken. Ook dát is ineens niet mogelijk meer. Daarnaast is het voor hen belangrijk om te weten aan welke dokter ze zich toevertrouwen in zo’n moeilijke en spannende periode!

 

Overigens, en dat onderstreep ik graag, gebeuren er gelukkig ook mooie en positieve dingen! De onderlinge band in de teams is goed. Er wordt op heel veel creatieve manieren aandacht gegeven aan de bewoners, ook van buitenaf. Verder merk ik dat ik zelf bewuster de tijd neem om met patiënten en familie te bellen via telefoon of beeld, en dat ze dat erg waarderen! Maar ondanks dat is het mijn wens en gebed dat we heel snel weer op een menselijker manier er voor elkaar mogen zijn!