Moeder Baas met dochter Pauly
Moeder Baas met dochter Pauly

Uit het leven gegrepen.

Zomaar een stukje geschreven over de tijd met corona en hoe je met dit virus moet leven als je familie hebt die in een verpleeghuis woont.

Op 17 maart opeens een brief van Riederborgh waar onze moeder woont. Dit is op zich niet zo bijzonder maar deze keer was het een heel bijzondere brief waarin stond dat Riederborgh vanaf deze datum op slot zit en we niet meer bij onze moeder mochten komen.

 

De eerste reactie was: dit kan niet waar zijn, mijn moeder en geen bezoek, dat gaat niet gebeuren. Als je weer wat helder kan denken ga je met broer en zus bellen en snap je het natuurlijk allemaal. Dan eerst alles zien te regelen bijv. dat de was vanaf dat moment via de wasserij gaat (dit deden we altijd zelf) Dan komt de vraag heeft ze nog voldoende spullen in voorraad, zoals douchegel en haarproducten etc.

 

Nu realiseer je je, dat er toch een lichte paniek aanwezig was. Het kwam allemaal rustig op gang. Riederborgh zorgde dat er kratten kwamen te staan in het voorportiek waar we de spullen voor moeder in kwijt konden, prima geregeld. We gingen pannenkoeken bakken, mooie kaarten maken voor al de bewoners van de huiskamer, deze werden warm ontvangen. De bakkers van Ridderkerk brachten gebak voor alle 120 bewoners. Er kwamen bloemen, pizza's, patat, prachtig allemaal.

 

Daar zijn we ook heel dankbaar voor, maar het gemis van en verlangen naar onze moeder bleef. We kunnen gelukkig ook Face Timen met moeders, dit vond ze de eerste 2 weken prachtig. Als ze ons zag lachte ze veel en dat zorgde er voor dat het voor ons ook makkelijker was. Wel vroeg ze altijd: wanneer kom je weer? Maar dat vroeg ze normaal ook weleens als we naar huis gingen na een bezoek. In de eerste week zei een kennis: wees blij dat je moeder het niet beseft (onze moeder is n.l. dement) Wij dachten misschien heeft deze dame gelijk.

 

Nou daar zijn we wel van terug gekomen, onze moeder heeft het verschrikkelijk moeilijk gekregen. Ze beseft inderdaad niet wat er aan de hand is, maar oh wat mist ze ons. De derde week huilde ze erg als ze ons gezicht zag. Nou dat kwam binnen hoor, als je moeder zegt ik mis jullie zo, waarom komen jullie niet. Na uitleg was haar antwoord dat het maar een rot vent is die dit beslist heeft.

 

Nu zijn we 32 dagen verder en kregen we een telefoontje dat het niet zo lekker gaat met onze moeder. Vermoedelijk heimwee naar de kinderen en dat ze daardoor achteruit gaat. Slapen gaat slecht en ze wil niet meer door de zorg worden getroost. Nou daar zit je dan met een heel ander probleem dan het coronavirus, wat op dit moment in Riederborgh nog niet heerst onder de bewoners.

 

Maar we moeten er mee verder en hebben gelukkig ons geloof waaruit we troost en kracht putten. Daardoor vertrouwen we er op dat het goed komt, daar bidden we dan ook voor. En zeker voor het personeel die het heel zwaar hebben en zo ontzettend liefdevol voor onze oudjes zorgen. Wij wensen u allemaal veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.

 

Lieve Hemelse Vader. Ik weet dat iedereen op deze aarde, duistere perioden moet doormaken. Help mij om u te zien door de schaduwen, want ik weet dat er geen schaduwen kunnen zijn zonder licht. Alleen uw licht kan ons uit de duisternis halen. Heer, breng mij, aan uw hand, op het pad van het licht.